domingo, 1 de noviembre de 2026
Una semana de terror…
El accidente de tren de esta semana me ha dejado en shock, sin palabras; sin saber qué decir!
Otra vez? No puede ser; algo no funciona y pienso en el ministro claro, en este que no lleva tanto tiempo y en el otro que estaba todo el día de putas parece que con dinero público. Quizás si hubiesen dedicado toda esa energía y ese dinero en el mantenimiento del tren esto no habría ocurrido.
Pienso también en el maquinista,operadores de ADIF o similares a quien ahora le quieren echar la culpa como también hicieron con el capitán del Prestige.
Pienso que la culpa es de quién no blinda las líneas férreas para que esto sea imposible que ocurra y ahí no está ni el operario ni el maquinista. Fallaron según leo cuatros sistemas de seguridade.
Pienso en los fallecidos y los heridos y también en sus familias, que podríamos haber sido cualquiera de nosotros porque todos vamos en tren.
Debe dimitir Puente? A mí me da igual se va a ir en un mes...
Con Ceuta y esto Pedro ya lo tiene muy difícil; a ver si el acoso de la derecha y de los jueces cesa de una vez; déjenlos en paz, ya tienen ganadas las elecciones. Nosotros no diremos nada si eso ocurre.
Pero tenemos memoria: recordamos lo que pasó en Angrois y quién no quiso dar explicaciones, que callásemos todos porque España vendía trenes a los países árabes, nadie dimitió ni se le exigió creo recordar:nadie dimitió hasta dentro de un año por la dana.
Cuando el 11 M Aznar llamó a los medios de comunicación para decir que fue ETA cuando ya sabían que no... algunos medios como El Mundo siguieron con aquella deriva loca durante años,perdieron muchos lectores entre ellos a mí que lo leía de manera ocasional.
Son ejemplos de cómo se gestionan las cosas.
Lo de esta semana es insoportable y alguien habrá de pagar pero yo dejaría ya que lo decidiesen las urnas.
Un beso y un abrazo inmenso a todos los que están sufriendo el accidente en su propia piel.
sábado, 31 de octubre de 2026
jueves, 29 de octubre de 2026
Mi lumpen list
Hago muchos sucesos y crímenes y he llegado a hacerme una agenda interesante del sector.
De los que viven como se dice ahora en los márgenes o cerca de ellos. Es lo que ya empiezo a llamar mi lumpen list
miércoles, 28 de octubre de 2026
El anti periodismo…
En periodismo clásico intentamos decir lo más importante o llamativo al principio para no vacilar al lector, espectador. Quién, cómo, cuándo, dónde, por qué; las cinco w en inglés, recuerdan.
A veces pulimos los textos para eliminar lo innecesario o superficial; aunque a veces estamos atrapados por los formatos.Ahora en la tele muchas veces me dicen:no alargues , si no aporta elimina testimonios o florituras.
A veces a nosotros se nos va la mano con las anécdotas y la novelización; pero creo que esto sí los profesionales y los medios lo hacemos bien casi siempre; no estires por estirar...
Mención a parte son los programas o algunos informativos que meten cebos a las cinco de la tarde y sólo dan la noticia a las ocho o de aquella manera, incluso a veces es un mero bluff.
Lo que quiero criticar es ese asqueroso periodismo ciudadano( que lo hay buenísimo también) que empieza la información con un desbarre que no aporta nada, te lían para leer una página o dos o para que pases varias páginas y hagas clic claro.
No respetan nuestro tiempo como los periodistas de verdad intentamos hacer: lo importante al principio casi como si fuese una pirámide y los detalles según avance el texto.
Si nuestros lectores tienen poco tiempo se leen el titular , si les interesa siguen leyendo y si tienen poco tiempo dejan las anécdotas para el final.
Pero el periodismo clickbait nos hace perder mucho tiempo hasta que llegas al meollo de la cuestión. Y eso sin comentar: lee en comentarios, coméntame y dame like.
Son otros tiempos, yo creo que las redes aportan, soy muy fan, hay gente muy buena y elocuente, noble y coherente en ellas. Abren el discurso a todo tipo de personas y eso me parece muy bien, muy enriquecedor pero lo otro me desquicia; por eso creo que contradice las bases de que hasta ahora se llamaba periodismo.
martes, 27 de octubre de 2026
Generación Bro
Me encanta estar al día con lo que se habla en la calle pero lo del bro me supera. Quiza es que me haya convertido en una señora (non foi sen tempo eh?)
Bro para arriba, bro para abajo y six seven también. Tienen aura y tienen flow.
Bueno que yo ya no estoy en esa onda; ya no estoy en el "prime".
lunes, 26 de octubre de 2026
domingo, 25 de octubre de 2026
En esa casa…
...en esa casa había una persona que en días como hoy cambiaba todos los relojes y otra que en cada cambio de mes aunque fuese lo único que hacía, cambiaba todos los calendarios. Ahora ya ninguno está!
jueves, 22 de octubre de 2026
V; conclusiones preliminares de tu autopsia
Muerte violenta por sofocación, oclusión orificios respiratorios con objeto blando.
Vestida entre 12 y 17 horas postmorten.
Es dudoso en edema de pulmón o las hemorragias o la exudación quizás por el tiempo.
Pero lo que pone bien claro es que no se identifican alteraciones morfológicas miocárdicas en coronarias, válvulas o sistemas de conducción que puedan ser causa de muerte súbita.
Política blogger
Cada vez que entro aquí me salta una alerta. Supongo que os pasa a todos los que estais en esta plataforma escribiendo.
Es un cambio de normas a partir del 16 de diciembre.
Ya hace un tiempo restringieron la publicación de vídeos de youtube(que realmente redirigían al canal de vídeos).
También empezaron a ocultar fotos ajenas que a veces usamos y ahora restringen la norma más.
Acoso,contenido violento, sexual, hostigamiento...
Espero no infrigir ninguna norma, pero me genera cierta inquietud...
Debería releer algunos contenidos y meterlos en borradores como ya hice alguna vez;pero no me apetece; así que sea lo que Dios quiera o lo que Mark Zuckerberg o Elon Mask o quien carallo sea decida...
miércoles, 21 de octubre de 2026
Juegos de poder
Alta suciedad!
Me quedaba abraiada de cómo mientras fuesen útiles: tuviesen dinero y poder allí no caía ni Dios hubiese hecho lo que hubiese hecho.
Otra cosa sería que alguien de más arriba decidiese dejarlos caer!
martes, 20 de octubre de 2026
Allá te va Jose Mari, Compay!
No le riñas mucho! Viene hoy la esquela en el Faro, era unos seis años más joven que tú, aquel hombre que llenó la peninsula ibérica de sombrillas y paraguas; y qué mejor sitio que Vigo para hacerlo, aunque seas vasco.
Claro que creo que ahora producen desde Portugal, debieron dejar aquella vieja nave en San Andrés al lado de Produ Fa.
Les da rabia a los de Cursillos que te fueses a otra organización Jose y que te llevases de la original a casi todos los vascos.
Que como decía Compay si quieres hacer apostolado vete a pescar a otros mares: convéncelos y sedúcelos tú; no vayas al caladero de los demás.
Feliz viaje!
lunes, 19 de octubre de 2026
Avisaron de Inspección de trabajo
Eso me decía Pilar. Mi hijo no va a trabajar el lunes. No está dado de alta y no tiene papeles, por eso le dijeron que no vaya, porque la semana pasada avisaron de una inspección.
Claro que los días que no va, no los va a cobrar.
domingo, 18 de octubre de 2026
sábado, 17 de octubre de 2026
Audiencia
Entro na audiencia de Pontevedra na rúa Rosalía e penso con certa emoción se cadra o teu avó pasou por aquí pero boto contas 1895? Non, se cadra algún ano pero supoño que onde máis exerceu foi nos vellos xulgados da Parda e tamén nos da rúa do Príncipe onde eu tamén cheguei a estar.
Claro que daquela para ser procurador dos tribunais non era preciso estudar dereito, verdade Eulogio?
viernes, 16 de octubre de 2026
Caeu a casa de Isabel Miranda
As casas son máis que casas. Son os espazos en que vivimos, somos felices ou non. Personalizamos coas nosas cousas, gardamos as dos nosos devanceiros e están cheas dos nosos recordos e historias.
E onte caeu, o terceiro andar da casa en que vivíu de nena Isabel Miranda, unha amiga da miña nai.
Alí xogaban, alí deberon instalarse os seus pais logo de casar digamos en 1920 aprox. Alí deberon recibir a creba da súa empresa madereira. Tamén cando a filla pequena agora xubilada foi detida wn tempos de Franco por repartir pasquíns do partido comunista na rúa do Príncipe ou no Preguntoiro.
Qué ben se vivía con Franco eh?
Seu pai que tiña contactos debeu chamar ó gobernador civil o similar e a ela deixárona libre, non ó seu daquela mozo que coido que acabou sendo o seu home.
Cando morreu seu pai e fun canda a miña nai, de visita a aquel casa, aínda non había tanatorios, e alí estaba o cadáver do bo do home no cadaleito co seu chapeu.
Coido que foi o primeiro cadáver que eu vin. A súa viúva contaba desolada que o día anterior estaba tranquilamente vendo os touros na televisión.
Coido que logo vivíu alí a tía Nanci, aquela tía solteira que adoitaba haber en todas as familias e que non sei por qué acabou traballando con Fernández del Riego na Fundación Penzol.
Todos eles morreron,bo non todos, a casa era de alugueiro, non sei quen era o propietario. Sei que tamén houbo okupas e incendios.
E a amiga da miña nai casou supoño que nos 60 cun señor de Valencia e fóronse para alá.
Miña nai mandáballe cartas, contáballe todo o que pasaba en Vigo ata que un día a chamou seu home, penso que non foi por mal.
Por favor María Victoria non lle mandes ningunha carta máis,que morre coa pena. Eles seguen estando vivos alá na localidade castellonense onde residen.
jueves, 15 de octubre de 2026
África, os nosos fillos, o cancro e nós…
Queixámonos aquí no primeiro mundo: qué plastas cos cribados, non me puxeron a epidural! Pero non sabemos a sorte que temos de momento.
Non falo de política pero sí vou falar de Cuba e do Sáhara, alí viven mulleres coma nós pero que non teñen as nosas facilidades.
Por iso un marabilloso equipo de voluntarias anda estes días polo Sáhara comandado por Natalia Porto Isla e profesionais do Hospital Clínico de Santiago.
Traballarán coas matronas dos campamentos saharauís que axudan a parir en condicións extremas para garantir a seguridade de nais e naipelos e previr secuelas.
Tamén reciben o apoio da xinecóloga cubana do Hospital de Rabuni,María Ofelia.
Axudan e educan as futuras nais durante o embarazo, parto e postparto vivindo nun campamento.
A educación e os cribados de cancro de cérvix son outra das actividades, e tamén clases para previr as hemorraxias obstétricas e a reanimación neonatal.
Unha iniciativa marabillosa na que está como non, Maite Isla, presidenta de SOGAPS.
E como todas as grandes historias alí temos a unha gran xornalista amiga nosa empotrada neste proxecto e que está disposta a contarnos máis: Natalia Fernández de Vigo al minuto.
O evento denominouse Congreso Internacional Materno Infantil de Cooperación Hispano Cubana-Saharauí.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
