Vistas de página en total

martes, 18 de junio de 2019

O tempo das nosas avoas


Hoxe asistín a unha emocionantísima presentación da biografía de Olimpia Valencia pola xornalista de Atlántico Diario: Ana Fuentes. Pleno total na sala de conferencias da Casa do Libro. Alcalde, Presidenta da Deputación, Corina Porro e moitos máis que non vin. Entre eles algún parente máis de Olimpia Valencia. Ana é neta dunha prima. Xente que aínda ten moito que contar.
E nós, os que nacimos nos setenta pónsennos os pelos como escarpias pensando que ata o 31 as mulleres non puideron votar, ata o 21 as mulleres non podían estudar na universidade.
E estaban moi vixiladas e controladas, non podían saír de festa nin faceren o que quixer.
Con Franco Olimpia deixou de ir ó cine para non ter que facer o saudo fascista ó final. A miña avoa que foi amiga súa que non quería nunca falar de política tamén quedou chea de cantar no Castro o Cara-el-sol coas nenas dos colexios onde deu clase antes da morte de Franco.
E así viviron as nosas avoas, as de 1900, modulando a súa linguaxe, contendo os seus desexos e ilusións, acompañando ós nosos avós e coidando dos nosos pais. Traballando dentro e fóra das casas e disimulando ás veces a súas valías como Rosalía de Castro a prol de Murguía.
E naquel Vigo pequeno dos felices anos vinte : todos se coñecían: os Kuper, os do Hotel Roma( os pais de Olimpia), Posada Curros, Emilia Docet, a
miss España galeguista que eu tamén coñecín ( xa con 80 anos no super do meu barrio: El granero del Areal).
É o tempo das nosas avoas e debémolo recordar. Iso é o que fixo Ana Fuentes na biografía de Olimpia Valencia a curmá da súa avoa : cadrou as súas vivencias, cos arquivos e cos libros de historia nun delicioso, entrañable e imprescindible traballo.

Os meus titulares

- Pecha Vulcano tras un século de vida.
-Salvaxe crise no PP vigués. Hai que buscar unha cadeira cómoda para Corina Porro, o que foi de vinte será o portavoz.
- Folga en atención primaria.

sábado, 15 de junio de 2019

Escuchado por ahí

Una cosa es que me mires, y otra cosa es que me escanees y que me hagas una plantilla en 3D.

Diario de la cárcel

Hace un mes ingresé en Pereiro. Es una buena cárcel ésta y no es difícil conseguir " jaco" ni coca. Con las toallas y algunos productos de higiene nos dan un trocito de Albal. Supongo que ya saben que de vez en cuando nos hacemos un chino y que es mejor fumarla que inyectarse!!

jueves, 13 de junio de 2019

En agosto hacemos un año

En agosto hacemos un año y lo sabes!!😝😝😝y lo vamos a celebrar. Prepárate porque te estoy organizando algo grande, ve liberando todo el mes...😝

La buena gente

Hay mucha buena gente ahí fuera. Los que te ayudan, los solidarios, los que trabajan bien, los que no te miran de través, los que se alegran cuando las cosas salen bien; y esta entrada es para ellos.
Para esas personas anónimas que te envían una foto sin pedir nada a cambio, los que guían por las intrincadas calles del casco vello de Cambados ( su policía local), los que te dicen :qué buscas,qué necesitas y también te acompañan al lugar en A Guarda. Los que te ayudan a localizar al vecino que sabe, los que te dan un teléfono, una sonrisa o un café.
Por todas esas personas maravillosas que las hay también en las agencias y en los gabinetes de prensa como en Torres o en Aveiro o en empresas e instituciones como ASIME y muchas veces el concello de Vigo y su jefa de gabinete o personal de prensa, también en diputación, y a veces también en Guardia Civil con Superagentes como Dosi en Pontevedra.
Pasamos el tiempo " choromicando" y a veces nos tratan bien, muy bien. Y también me apetece decirlo, muchas gracias a esos agentes sonrientes, cada vez más: de los verdes y los de azul , que comparten con nosotros guardias a las puertas del juzgado, y no nos intentan engañar.
Por eso hoy es mi día de Acción de Gracias. Gracias a los abogados que nos atienden ( no somos el enemigo, tenemos corazón) , ya no digo nada de jueces y fiscales que a veces nos atienden y dan ganas de llorar de la emoción..
Gracias a los buenos compañeros que comparten información. Hay mucho que agradecer. También a la gente que sufre y que a veces nos atiende por interés o por compasión.
Y como siempre nos quejamos de muchas cosas, hoy me apeteció dar las gracias a todas esas personas anónimas sencillas y maravillosas que nos ayudan y que no nos juzgan. Gracias a ellas salen muchas noticias en televisión. A algunos los llamamos muchas veces y nos ayudan siempre. Prometo hacer memoria y dedicarles otro post.