Vistas de página en total

jueves, 4 de julio de 2019

Un cuento de miedo

Trabajo en una nueva empresa de teleoperadores. Nuestro cometido es rastrear las conversaciones que graba la licuadora del Lidl o las aplicaciones móviles , luego monitorizamos esa info en el PC.
Buscamos intereses y pautas sociales y de consumo, yo no sé que se hace con esa información. Pero todo lo que vemos y escuchamos parece de terror. Nadie es quién dice ser. Yo no quieto saber tanto. Qué miedo!!

miércoles, 3 de julio de 2019

lunes, 1 de julio de 2019

Una lección de humildad

Te hemos dado una lección de humildad y ha sido gratis;  aprovecha.
Tu soberbia, tu prepotencia, tu vanidad necesitaban un baño de realidad como este.
Espero que aproveches la ocasión como merece. Suerte!!

Saber estar na oposición



De Gonzalo Bareño: Voz de Galicia 1 de xullo 2019.

Votamos ós políticos. Represéntannos cando gañan e cando perden. Ás veces non deberían irse cando perden, porque alguén os votou para que lle representase. Ou é que se presentan só para gobernar e non para defender teses, posturas; defendernos?
Non pasa nada por estar na oposición. Pódense facer propostas, cuestionar construtivamente ó goberno, darse a coñecer neses catro anos de banquiño.
Non teñan medo. Déixense estar, unhas veces se gaña e outras se perde. Tamén necesitamos perdedores no panel. Por iso non pasaría nada por ir a Madrid e pasar catro anos na oposición. Anímate Feijóo. Peor sería quedar na oposición galega non?

jueves, 27 de junio de 2019

Regueiro de cadáveres

Outra vez tralo ronsel do cadáver. Eu non sei xa se son xornalista, da Científica ou da UCO. O morto de hoxe leva 25 anos cadáver. Chámase Ignacio García Llorente e tiña vinte e cinco anos cando desapareceu. Criouse no barrio vigués de Coia onde foi monitor de actividades na parroquia do Cristo da Victoria.
Desaparecido en marzo de 1994, este profesor de Educación Física que tras formarse en INEF da Coruña traballou na Universidade de Vigo no Servizo de Deportes. Non volveu sorpresivamente á súa casa e a súa familia e a súa moza  buscárono. Non acudiron moito á prensa local. Sí foron a Quien sabe dónde. Non valeu de nada. Un mes despois apareceu un cadáver nunha praia da localidade cántabra de Suanzes. As análises daquel tempo non valeron para certificar que se trataba deste home.
Este maio un cuarto de século despois, a teimosía da Garda Civil cántabra e os avances nas técnicas de análises do ADN mitocondrial valeron para acreditar que era o home que a súa familia buscaba desde 1994. Agora poderáno enterrar.
Semella que seu cadáver non hai sinais de que a súa morte se producira pola intervención doutra persoa.
Descanse en paz.
O caso serve para alertar que as novas técnicas de ADN mitocondrial, o que só transmiten ás nais ós fillos, ponnos agora no século XXI máis preto da resolución de casos: identificación de cadáveres ou de supostos asasinos.
A Policía e a Garda Civil seguen traballando aí fóra. Nos próximos anos poderíamos ter moitas sorpresas. Oxalá sexa así!!

miércoles, 26 de junio de 2019

Semana criminal

Esta semana los asesinatos y los asesinos me persiguen. El domingo pude estar con un supuesto. Y luego de casualidad me hablaron de otro. Trabajó con un amigo mío en su empresa. Era un buen tío me dijo. Y lo que hizo entraba dentro de una cierta lógica.
Ante mi asombro me explicó que nuestro asesino de hoy tenía trece años cuando harto de que su padre pegase y amenazase todos los días de muerte a su madre; un día cuando cayó borracho en el suelo, lo degolló con un cuchillo.
Supongo que se entregó porque pasó unos años en un reformatorio. Aquellos recuerdos, sus pesadillas y sus demonios lo acompañaron muchas noches de su vida. Sin embargo él y sobre todo su madre siempre supieron que ella pudo cumplir ochenta años gracias a aquel arrebato adolescente y a que él no fue capaz de verla sufrir más.