Vistas de página en total

lunes, 2 de mayo de 2022

Un sistema bajo sospecha

 -Es normal que la fiscalía blinde a un sospechoso? Porque pueda tener una relación con él?

-Es normal que se nieguen a investigar el último lugar donde se reconoce que estuvo la víctima: Videoclub 38 de Coruxo.Y donde hay dos personas que reconocen haberla visto hacia las nueve y media.

- Es normal que se pierdan o no se hagan por lo menos un centenar de declaraciones?

- Es normal que se tenga que encargar la familia que sufre la pérdida de la investigación ? Invirtiendo esfuerzo, tiempo y dinero?

- Se puede perder un móvil en comisaría? Se puede quemar un ordenador en un juzgado?

Es absolutamente increíble todo lo que ha pasado. Alguien debe responder. 

- La jueza no lo quiere imputar, la policía no lo quiere detener: impútalo tú! Deténlo tú!!

- En qué manos estamos? La justicia y la policía investigan distinto según quién sea el supuesto autor.

-Puede un cónyuge revisar la autopsia de su marido/ mujer veinte años después? Es ético? Es razonable?

- Qué habría pasado si la víctima no tiene contactos ni dinero?

Son preguntas que me estremecen si me las hago en voz alta.

jueves, 28 de abril de 2022

Déborah, a tres días de la prescripción

 Ceden su ADN cerca de cuarenta personas . Se compara con un pelo hallado en el cadáver de Déborah tras el levantamiento del cadáver.

El ADN de dos personas  da en los análisis como NO EXCLUYENTE. Pero el Instituto Toxicológico Nacional descarta absolutamente que el ADN sea de estas personas.

En los últimos días han aparecido por la Guardia Civil de Tui y el juzgado supuestos nuevos testigos que juegan al despiste y parece que sólo quieren “embarullar” el caso.


lunes, 18 de abril de 2022

Lara y la mafia

 Lara me reconoció aquel día que había trabajado para la mafia. Yo ya lo sabía. Lo había intuído mil veces.

Ella sabía cómo funcionaban, cómo medían sus tiempos, cómo tenían que contentar a todas las famiglias.

Algo horrible, la verdad...

domingo, 17 de abril de 2022

El comodín

 Pedro siempre había jugado mal sus cartas, y en vez de en un as, se convirtió en un comodín.

miércoles, 6 de abril de 2022

Hixiniño e o noray

 Hai vinte anos, se cadra menos estiven na casa de Domaio de Antía Cal. Pareceume alucinante construída pegada a un falso acantilado que estes días descubrín que era unha vella canteira.

Fun co meu compañeiro de chollo Josiño e quedamos abraiados e pampos unha hora ou dúas escoitando as súas anécdotas, vendo a súa debandoira e gozando coas aquelas historias súas de Pestalozzi ,a daquela ministra de educación Pilar del Castillo que ela coñeceu no seu tempo case troskista. 

Falounos da súa aldea de Muras, das dificultades que tivo para estudar porque a prioridade era que estudasen os seus irmáns varóns, algo que a enervaba, da súa paixón educativa, de cómo coñeceu a seu home.

De cómo percorreron xuntos moitos países estudando modelos educativos moi lonxe dos de aquela España gris.

Do importante que é a educación dos pequenos canto máis pequenos mellor. Do amor polas raíces, do cosmopolitismo educativo sen perder de vista o idioma de noso. Da pena que lle daban as liortas no que fora o seu colexio.

Aquela cinta se cadra betacam debe andar por algún lugar aínda que sexa dixital. Logo vin que repetía moitas anécdotas a todos. Fixéronlle un DVD é unha biografía, coido que se chamaba “ Camiño andado”

Hai outra anécdota que non volvín a escoitar. Estando Hixinio estudando en Gran Bretaña veu a Moaña de vacacións. Antía observouno cavilando sentado nun noray mirando ao horizonte e preguntando a cántas horas ou millas náuticas estaba da vila británica onde estudaba. Non sei se o fixo en inglés.

Foi entón cando Antía espertou e pensou que estaba educando ao rapaz moi ben pero que era un neno galego que se estaba criando fóra do seu país, que estaba criando a un estranxeiro e foi cando decidíu que tiña que volver para criarse aquí.