Vistas de página en total

domingo, 14 de septiembre de 2025

Ni la más guapa, ni la que lo hacía mejor

Me dijeron que está rabiosa y que está acosando a su sucesora hasta casi desestabilizarla. Eres lo puto peor chica, además de mala profesional,mala persona. A ti bien que te gustaba decir como Chimo Bayo: "esta sí, esta no" pues ahora chica alguien por encima de ti ha decidido que tú no. Y ahora te toca achantar.

Verán na Ulloa

É unha tenra peli de sobremesa das alemanas que puñan en TVE os domingos á tarde en que unha xornalista da Sexta e un empregado de banco loitan para que un fondo voitre portugués non poña unha celulosa altamente contaminante en Palas de Rei. Manteñen unha loita sen cuartel para salvar o seu río e a súa forma de vida. Mentres os gobernantes non se sabe por qué estrana razón apostan por esta industria á que lle pretenden dar unha importante subvención. Os nosos protagonistas consiguen implicar á Unión Europea e á UNESCO na salvación deste patrimonio único que estivo en grave perigo. Como isto é unha peli de sobremesa o goberno e a pasteira recúan e onde ían poñer a empresa os nosos dous protagonistas montan unha granxa e un hoteliño rural. Gustaríame que fose así unha peli de sobremesa e non unha peli de terror ou que fosen Os Pazos de Ulloa e non os de Altri!!

sábado, 13 de septiembre de 2025

Aprender a pasar página

Dejar de pensar en los viejos errores y olvidar algo que pasó hace veinte años. Porque hasta España ya es otra.

miércoles, 10 de septiembre de 2025

Os últimos do wolframio…

Este é Antonio Penas naceu en Vila de Cruces e reside en Mos ten preto de oitenta anos . Con quince anos andou ó wolframio nas xa míticas minas de Fontao, o seu xefe aínda vive alí don Amable que se fixo cargo da electricidade das minas. Convídanos a ir canda el a velas minas e o vello poboado. O seu pai morreu de silicose. O Wolfram provocou en Galicia algo así como a febre do ouro.Os cartos abondaban e había xente que liaba os cigarros con billetes. O contrabando era habitual neste mundo. Antonio traballou tamén nas obras do Rebullón cando se converteu nun psiquiátrico.E tamén na construción do polígono de Coia.

lunes, 8 de septiembre de 2025

Después de ver “Romería”

Extraña, dura,inquietante. Mitad real, mitad onírica. Casi efecto cámara amateur. Decía Carla que no era un ajuste de cuentas pero en parte lo parece. Quizás no juzgue, pero pone tan en evidencia la falta de cariño y empatía de la familia paterna. Y la pregunta reiterada de por qué escondisteis a Fon? El grito desgarrador de una niña que no pudo conocer a su padre y no sabe exactamente por qué. La necesidad de reconstruír su historia y la de sus padres. La ensoñación del mundo de la droga y la dureza de una familia que cree que todo se arregla con silencio y con dinero. Y cómo los hijos viven o son capaces de recrear la vida de sus padres, hasta el punto de casi convertirse en ellos. Me parece muy cruel el comportamiento de muchos miembros de la familia paterna; la abuela es demencial y el abuelo también es muy frío. La verdad la película corta el aliento aunque a veces se hace lenta. Me decían hace poco que para los de Vigo era una maravilla verla. Salen en ella casi todos nuestros paraísos. Sí que es verdad que la mirada sobre los protagonistas es amable, pero el shock con la familia no se me acaba de pasar. Decían estos días que el problema de la droga de los 80 no se habló suficiente, que yo creía que sí. Gracias en parte a la generación de Carmen Avendaño. Se hizo historia y se reconoció el problema. Quizás muchos años después. Hace años Carmen Avendaño me dijo cuando empezamos la lucha otros chicos hijos de clase alta cayeron. Nosotras nos echamos a la calle: las de Lavadores, Coia o Teis. Sin embargo las de las zonas altas de la ciudad ocultaron el problema de sus hijos por vergüenza; ellas que con una llamada podían hablar con un ministro o un gobernador civil. No lo decía con rencor. A las de Lavadores les costó mucho más llegar a los despachos. También alertaba Miriam Gallego el día del estreno que la droga sigue ahí tan presente y fuerte como antes, que en España tenemos un problema, que se vende coca en cada esquina y hay unos datos demoledores de consumo que nadie quiere atajar. Daba a entender que de la crisis de los ochenta muy pocas cosas aprendimos.

domingo, 7 de septiembre de 2025

Tiempo de recolocarlo todo…

... es septiembre y me pregunto si por fin Iker podrá ir a un colegio donde lo entiendan y lo traten bien. Me pregunto también cómo será nuestro curso con la nueva seño y con las nuevas asignaturas y las que llevamos del año pasado; porque hay asignaturas que necesitan más de un año para aprobar. Como lo tuyo, cada vez me acuerdo más. Y sabes? Se me está muriendo el cactus...